Voetskelet met distale tibia en fibula

De voet kan anatomisch niet los worden gezien van de enkel: de tibiotalaire articulatie is de schakel die het lichaamsgewicht overdraagt naar de voet. De Erler Zimmer 6053 voegt aan het standaard voetskelet ook de distale tibia en fibula toe, waardoor de complete enkelarticulatie zichtbaar wordt.

Enkel inclusief onderbeen-uiteinden

Het model toont de distale tibia met de mediale malleolus (samen met het tibiaplafond, het articulair oppervlak voor de talus), en de distale fibula met de laterale malleolus die het laterale gewrichtsoppervlak vormt. Tussen tibia en fibula is de syndesmose zichtbaar, een fibreuze verbinding die door bandletsel kan worden aangetast bij hoge enkeldistorsies. De talus articuleert in deze "vork" zoals een scharniergewricht waarmee plantair- en dorsiflexie van de enkel wordt mogelijk gemaakt.

In welke opleidingen

Voor sportartsen, traumachirurgen en sportfysiotherapeuten biedt het model directe context bij voorlichting over enkelfracturen (mediale en laterale malleolus, trimalleolaire fracturen) en hoge enkeldistorsies (Maisonneuve-fractuur). In opleidingen orthopedie en sportgeneeskunde ondersteunt het lessen over enkelbiomechanica. Voor podotherapeuten die werken met patiënten na enkelchirurgie biedt het anatomische referentie bij revalidatieuitleg.

Bij enkelfractuur-classificatie

Enkelfracturen worden geclassificeerd via het Lauge-Hansen-systeem of de Weber-classificatie, gebaseerd op de fractuurpositie ten opzichte van de syndesmose. Op de Erler Zimmer 6053 wordt zichtbaar waar Weber A (onder), Weber B (op niveau) of Weber C (boven syndesmose) een fractuur bevindt, een onderscheid dat behandelkeuze (conservatief versus chirurgisch) bepaalt.